یک شب، دو کتاب خوان تازه کار تصمیم می گیرند کتاب انگلیسی بخوانند. اولی سراغ Harry Potter and the Philosopher’s Stone می رود و دو هفته بعد، وسط فصل هفتم، کتاب روی میز می ماند. دومی یک رمان انگلیسی کوتاه برمی دارد، آن را در یک هفته تمام می کند و هفتهٔ بعد سراغ پلهٔ بالاتر می رود.
فرق این دو نفر استعداد نیست، شیب مسیر است. در این مقاله دوازده رمان واقعی را به شکل نردبانی چیده ایم و برای هر پله دلیل روشنی آورده ایم تا بدانید از کجا شروع کنید و چه زمانی به پلهٔ بعد بروید.
چرا نردبان، نه پرش
یک مقایسهٔ ساده مسئله را روشن می کند. رمان اول هری پاتر به گزارش های منتشرشده حدود ۷۷ هزار واژه دارد، در حالی که Of Mice and Men از Steinbeck نزدیک ۳۰ هزار واژه است، یعنی کمتر از نصف. وقتی هر صفحه پر از واژهٔ ناآشنا باشد، رسیدن به پایان یک رمان پرحجم، ماه ها طول می کشد؛ اما رمان کوتاه را می توان در چند نشست تمام کرد و حس پیشرفت به شما انرژی می دهد.
بچه های انگلیسی زبان هم معمولاً با رمان های کوتاه و ساده شروع می کنند و به رمان های بلندتر می رسند. نردبان پایین هم با همین منطق ساخته شده: هر پله کمی طولانی تر یا سخت تر از پلهٔ قبل است، نه یک باره چند برابر.
سه نشانه به شما می گوید یک رمان انگلیسی کوتاه برای شما مناسب است. اول، نسبت گفت وگو به توضیح: کتابی که بیشترش مکالمه است، از ریتم زبان گفتاری می گوید و راحت تر خوانده می شود. دوم، تکرار واژه ها: وقتی نویسنده چند واژهٔ ساده را بارها به کار می برد، با هر بار تکرار به معنی نزدیک تر می شوید. سوم، طول جمله: جمله های کوتاه ذهن را خسته نمی کنند.
یک قاعدهٔ سرانگشتی هم هست: یک صفحهٔ تصادفی از کتاب باز کنید و واژه های ناآشنایش را بشمارید. اگر بیش از چند واژه معنی جمله را بسته بودند، همان پله برای امروز بلند است و باید پایین تر شروع کنید. این آزمون ده ثانیه ای از دردسرهای ماه ها جلوگیری می کند.
تصور کنید خواننده ای مثل نفر دوم همین مقاله را دنبال کند. هفتهٔ اول با Charlotte’s Web آرام می گذرد و حس می کند هر شب چیزی را تمام کرده است. هفتهٔ پنجم، موقع خواندن Of Mice and Men، به جملهٔ بلند ناآشنایی می رسد و وسوسه می شود دیکشنری را باز کند، ولی ادامه می دهد و معنی را از ماجرا حدس می زند. هفتهٔ دوازدهم The Great Gatsby را باز می کند و می فهمد این کتاب سه ماه پیش از توانش دور بود.
نردبان دوازده پله ای
جدول زیر از ساده به دشوار چیده شده است. تعداد صفحه ها تقریبی است و بسته به ناشر و اندازهٔ حروف تغییر می کند. The Little Prince در اصل فرانسوی است و اینجا به شکل ترجمهٔ انگلیسی اش آمده، چون ساده ترین جمله ها را دارد.
| پله | رمان | نویسنده و سال | صفحهٔ تقریبی | چرا اینجاست |
|---|---|---|---|---|
| ۱ | Charlotte’s Web | E. B. White، ۱۹۵۲ | ۱۸۰ تا ۲۰۰ | جمله های کوتاه، واژه های ملموس مزرعه و گفت وگوهای زیاد |
| ۲ | The Little Prince | Saint-Exupéry، ۱۹۴۳ | ۹۰ تا ۱۰۰ | فصل های بسیار کوتاه با روایت ساده؛ نسخهٔ انگلیسی ترجمه است |
| ۳ | The Giver | Lois Lowry، ۱۹۹۳ | ۱۸۰ تا ۲۴۰ | روایت روان و فصل های کوتاه با ایده ای که می خواهید دنبالش کنید |
| ۴ | The Outsiders | S. E. Hinton، ۱۹۶۷ | ۱۸۰ تا ۲۰۰ | راوی اول شخص نوجوان و گفت وگوی زیاد؛ کمی اصطلاح عامیانهٔ دههٔ شصت |
| ۵ | The Pearl | John Steinbeck، ۱۹۴۷ | ۹۰ تا ۱۰۰ | داستان کوتاه و تمثیلی با جمله های روشن |
| ۶ | Of Mice and Men | John Steinbeck، ۱۹۳۷ | ۱۰۰ تا ۱۱۰ | بیشتر گفت وگو است، ولی لهجه و زبان تند دارد |
| ۷ | Animal Farm | George Orwell، ۱۹۴۵ | ۱۰۰ تا ۱۴۰ | جمله های شفاف با واژگان سیاسی؛ تمثیلی و ساده خوان |
| ۸ | The Old Man and the Sea | Ernest Hemingway، ۱۹۵۲ | ۹۰ تا ۱۳۰ | جمله های کوتاه، ولی واژه های دریایی و ریتم کند |
| ۹ | Fahrenheit 451 | Ray Bradbury، ۱۹۵۳ | ۱۶۰ تا ۲۰۰ | استعاره های بیشتر و جمله های بلندتر در دل داستانی تند |
| ۱۰ | A Christmas Carol | Charles Dickens، ۱۸۴۳ | ۸۰ تا ۱۲۰ | کوتاه است ولی انگلیسی ویکتوریایی دارد |
| ۱۱ | The Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde | R. L. Stevenson، ۱۸۸۶ | ۹۰ تا ۱۴۰ | طرح پرکشش با نثر قدیمی تر و واژه های دشوار |
| ۱۲ | The Great Gatsby | F. Scott Fitzgerald، ۱۹۲۵ | ۱۷۰ تا ۱۸۰ | تصویرسازی فشرده و نثر ادبی؛ مناسب پلهٔ آخر |
چند نکته دربارهٔ پله ها: رمان های پله های بالاتر لزوماً بهتر نیستند، فقط برای زبان آموز دشوارترند. پلهٔ ۶ و ۷ را فقط وقتی بخوانید که با پله های پیش از آن راحت شده اید، چون زبان تند Of Mice and Men و واژگان سیاسی Animal Farm از دشواری پنهان آنها هستند.
اگر هر پله را زودتر از یک هفته تمام کردید، سراغ پلهٔ بعدی بروید؛ این نردبان برای شتاب دادن ساخته شده است، نه برای کند کردن. و اگر پله ای را دوست نداشتید، مجبور نیستید آن را تمام کنید. رمان خوانی باید سرگرمی بماند.
از رمان اول تا دوازدهم در سه ماه
اگر دنبال دلیل ها و روش های بیشتر برای یادگیری زبان انگلیسی با خواندن رمان و داستان کوتاه هستید، گزارش آرگامگ همین موضوع را از زاویهٔ دیگری بررسی کرده است و می توانید آن را کنار این نردبان بخوانید.
این برنامه برای آدم های پرمشغله هم جواب می دهد، چون هر جلسه کوتاه است. بیست دقیقه در روز، حدود هشت تا ده صفحه، یعنی هفته ای تقریباً پنجاه تا هفتاد صفحه؛ برای رمان های کوتاه همین مقدار یک هفتهٔ کامل است و سرعت را از شما نمی خواهد.
ساده ترین برنامه این است که هر پله را یک هفته در نظر بگیرید. هفتهٔ اول Charlotte’s Web، هفتهٔ دوم The Little Prince و همین طور تا هفتهٔ دوازدهم. رمان های کوتاه تر مثل The Pearl را می توان در چند روز خواند و کتاب های بلندتر مثل The Outsiders یا The Giver را به هفته ای کامل با بیشتر وقت داد.
- هفته های ۱ تا ۴: پله های Charlotte’s Web تا The Outsiders؛ روزی ۱۵ تا ۲۰ دقیقه، بدون دیکشنری در نوبت اول.
- هفته های ۵ تا ۸: پله های The Pearl تا The Old Man and the Sea؛ هر روز سی دقیقه و دو بار در هفته ده دقیقه برای مرور واژه ها.
- هفته های ۹ تا ۱۲: پله های Fahrenheit 451 تا The Great Gatsby؛ آهسته تر بخوانید و بخش هایی را دوباره بخوانید.
در هفته های ۹ تا ۱۲، قبل از شروع هر رمان، خلاصهٔ آن را به فارسی بخوانید تا با طرح داستان آشنا شوید. وقتی می دانید چه اتفاقی در راه است، فهم جمله های دشوار کمتر وقت می گیرد و می توانید روی زبان تمرکز کنید. این کار تقلب نیست؛ مهارتی است که خواننده های حرفه ای هم از آن استفاده می کنند.
اگر هفته ای از برنامه عقب ماندید، هیچ اتفاقی نمی افتد. نردبان همان جا که شما رها کرده اید می ماند و فقط شما باید برگردید.
هر روز چطور بخوانیم
یک نکته: انتخاب رمان انگلیسی کوتاه به معنی قناعت کردن نیست، به معنی انتخاب شیب درست است. کتابی که تا آخرش برسید، بیشتر از کتابی که نیمه کاره بماند به شما یاد می دهد.
در نوبت اول بدون دیکشنری بخوانید و برای هر صفحه فقط واژه هایی را علامت بزنید که معنی جمله را می بندند. بیشتر واژه های ناآشنا را می توان با فهم کل جمله حدس زد، و هر حدس درستی، حافظه را قوی تر می کند.
پایان هر جلسه سه چیز بنویسید: یک جملهٔ قشنگ، یک واژهٔ تازه با معنی ساده و یک سؤال دربارهٔ داستان. این دفترچهٔ کوچک بعد از دوازده هفته، فهرست زنده ای از چیزهایی می شود که یاد گرفته اید.
هر دو هفته یک بار دربارهٔ آنچه خوانده اید چند جمله به انگلیسی بنویسید: شخصیت محبوب تان که بود و چرا. نیازی به درست نویسی کامل نیست؛ هدف این است که واژه هایی را که خوانده اید به کار بیندازید. بعد از دوازده هفته، فهرست این یادداشت ها می شود دفترچه ای از رمان انگلیسی کوتاهی که خوانده اید و واژه هایی که از آنها گرفته اید.
هر چند روز یک بار همان صفحهٔ اول رمان را دوباره بخوانید. صفحه ای که اول سخت بود، در نوبت دوم آسان تر به نظر می رسد و این بهترین گواه پیشرفت است. رمان را از روی صدا هم دنبال کنید: بسیاری از این کتاب ها نسخهٔ صوتی دارند و گوش دادن همزمان با خواندن تلفظ را درست می کند.
بعد از پلهٔ دوازدهم
بعد از دوازده هفته، دو راه دارید. اگر دوست داشتید، یک بار دیگر از پلهٔ پایین شروع کنید و ببینید چقدر راحت تر شده است؛ بازخوانی رمان های کوتاه تجربهٔ متفاوتی می دهد و این بار نیازی به علامت زدن آن همه واژه نیست. راه دوم این است که سراغ رمان های بلندتر بروید، مثلاً یکی از همان کتاب هایی که اول مسیر رها کرده بودید.
آنچه در این ماه ها ساخته اید فقط واژگان نیست؛ عادتی است. کسی که دوازده رمان انگلیسی کوتاه را در دوازده هفته خوانده، اگر بخواهد، می تواند بعد از این هم هر ماه یک رمان بخواند و بدون اینکه متوجه شود، به رمان های بلندتر هم برسد.
اگر وسط یک رمان خسته شدید؟
خسته شدن نشانهٔ شکست نیست، نشانهٔ این است که پله برایتان بلند است. یک پله پایین بیایید یا به نسخهٔ صوتی متکی شوید. اگر دو هفته پشت سرهم یک پله را نتوانستید ادامه بدهید، به پلهٔ قبل برگردید و بعد دوباره امتحان کنید.
حالا از خودتان بپرسید: کدام پله امشب برای شما مناسب است؟